Vorig jaar heb ik mij in de stad Medellin ingezet voor kansarme straatkinderen die vreselijke gebeurtenissen hebben meegemaakt. Hun basis in armoedige sloppenwijken is allesbehalve veilig.

Juliana, een van de kinderen, kwam naar mij toe en vroeg: ‘Rina kan je mij balletles geven?’ Ik weet niet eens meer aan wie ik had verteld dat ik vanaf mijn 11e jaar op ballet heb gezeten. Kan je nagaan hoe zo’n onbeduidend verhaaltje van mij voor arme kinderen een mogelijkheid kan bieden tot meer.

Ik zou Rieneke niet zijn als ik haar niet had gevraagd waarmee ze dan moeite had. Bleek ik haar toch nog met een paar basis-balletposities te kunnen helpen! Dat voelde als een geweldige verrassing voor me. Zelfs de kleinste aanpassing pakte ze direct op en een moeilijke aanpassing had ze na 3 x proberen ook geïntegreerd in haar systeem. Ik viel om van verbazing.

‘Dit kind moet naar de balletschool’, schoot door mijn hoofd. Maar hoe ga je dat voor elkaar krijgen in de armste wijken in Colombia? 

Hier is een kind met een talent, een geweldige gave die door armoede niet verloren mag gaan! Vind jij dat ook? Dan is mijn voorstel dat ik het fysieke werk doe en jij me ondersteunt.